Μπορούμε να ανακαλύψουμε μέσα μας εάν μας λείπει κάποιος. Ας αφιερώσουμε πέντε λεπτά και ας κλείσουμε τα μάτια. Πηγαίνουμε εσωτερικά σε όλους όσους ανήκουν στην οικογένειά μας.
Τους κοιτάζουμε στα μάτια, ακόμα και εκείνους που έχουν πεθάνει εδώ και καιρό. Τους λέμε: “Σε βλέπω. Σε προσέχω. Σου δίνω μια θέση στην ψυχή μου.” Αμέσως καταλαβαίνουμε πόσο πιο πλήρεις αισθανόμαστε.
Ταυτόχρονα μπορεί να νοιώθουμε ότι λείπει κάποιος. Για παράδειγμα, κάποιος που έχει ξεχαστεί, κάποιον που η οικογένεια έχει θεωρήσει βάρος, από τον οποίο ήθελε να απαλλαγεί. Τον κοιτάζουμε και αυτόν στα μάτια. Του λέμε: “Σε βλέπω. Σε προσέχω. Σε αγαπώ. Σου δίνω στην καρδιά μου την θέση που σου ανήκει.” Πάλι αισθανόμαστε την επίδραση που έχει αυτό επάνω μας και πόσο πιο πλήρεις γινόμαστε.
