Στη συμβουλευτική και στην ψυχοθεραπεία είναι σημαντικό ο συντονιστής/θεραπευτής/σύμβουλος να αναλύσει τη σπουδαιότητα της παρούσης στιγμής στην συμβουλευτική και στη θεραπεία στη σημερινή εποχή μας, να εξερευνά την ποικιλία των απόψεων που υπάρχουν για τη θεραπεία του ανθρώπου στη σημερινή εποχή και σε σοβαρές περιπτώσεις κυρίως που οι άνθρωποι κυριεύονται από έντονο άγχος, να τους μιλάει και να διδάσκει την αποτελεσματικότητα του διαλογισμού στη θεραπεία τους.
Η παρούσα στιγμή
Είναι πολύ σημαντικό να δίδεται έμφαση και βάρος από το θεραπευτή σε αυτά που λέει ο θεραπευόμενους τη συγκεκριμένη στιγμή της συνεδρίας. Σε κάθε σχολή, ψυχοθεραπευτική ή ψυχαναλυτική, οι θεραπευτές κάνουν το ίδιο πράγμα: Δίνουν νόημα στις ιστορίες των ασθενών καθώς αυτοί τις αφηγούνται. Η θεραπεία έχει να διαπραγματευτεί με την πληροφορία που δίδεται και το απεριόριστο εύρος εμπειριών, συναισθημάτων,κινήσεων λεκτικών και μη λεκτικών μηνυμάτων που δίδονται κατά την ώρα της συνεδρίας στο εδώ και τώρα, κάτι που μοιάζει με ένα συνεχόμενο χορό με αυτόματες κινήσεις, χωρίς έλεγχο συμπεριφοράς των λέξεων που εκφράζονται.
Πολυφωνία του εσωτερικού εαυτού
Όταν το μυαλό σκέφτεται, είναι απλό να μιλήσει στον εαυτό του, ρωτώντας ερωτήσεις, και απαντώντας σε αυτές, λέγοντας ναι ή όχι. Όταν πρόκειται να πάρει μια απόφαση, η οποία έρχεται σιγά σιγά ή με βιαστικό τρόπο, τότε η αμφιβολία είναι πάνω από τις δυο φωνές, οι οποίες επικυρώνουν το ίδιο πράγμα, τότε αυτό λέγεται κρίση.
(Πλάτων, 189 -190)
Το μυαλό είναι φωνές που μιλάνε η μια στην άλλη. Είναι μια συνεχιζόμενη διαδικασία διαλόγων , εστιάζει στον πυρήνα, το κέντρο του εαυτού. Αυτό που ονομάζουμε προσωπικότητα και ψυχολογικό γίγνεσθαι, λαμβάνει χώρα μέσα στις συνομιλίες αυτών των φωνών. Οι φωνές είναι η ομιλούσα προσωπικότητα, η ομιλούσα συνείδηση (Bakhtin, 1984, Wertsch, 1991).
Η προσωπικότητα δεν είναι μια δομή μέσα μας, αλλά δράσεις που συνέβησαν με τις συζητήσεις και μ αυτό τον τρόπο η ανθρώπινη συνείδηση γεννάται. Ο Stiles (2002) προσπάθησε να διευρύνει την ιδέα των φωνών: οι φωνές είναι ίχνη και ενεργοποιούνται με νέα συμβάντα που είναι παρόμοια ή σχετίζονται με το αυθεντικό γεγονός. Όλες οι εμπειρίες μας, αφήνουν σημάδια στο σώμα μας, αλλά μόνο ένα μικρό μέρος από αυτά έρχεται διαμορφωμένο στις αφηγήσεις των θεραπευόμενων. Καθένας έχει τη δική του φωνή και αν θέλουμε να κινητοποιηθούμε σε ψυχολογικές πηγές, κάθε θεραπευόμενος βρίσκει το δικό του σωστό τρόπο να τις εκφράσει.
Ο πλούτος της συζήτησης στην θεραπεία, είναι αποτελεσματικός, αν δώσουμε έμφαση σ΄αυτές τις φωνές, οι οποίες δεν είναι πάντα παρούσες, αλλά έρχονται στην επιφάνεια με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, η εσωτερικευμένη φωνή του θεραπευτή συνοδεύει και ακολουθεί το θεραπευόμενο, τον φωτίζει, τον καθοδηγεί, έτσι ώστε να διακρίνει ποια φωνή του λέει το σωστό για τον ίδιο, σε διάφορες στιγμές της πορείας του.
