Τα Παιδιά Μεγαλώνουν.

Τα Παιδιά Μεγαλώνουν.

Τα παιδιά μεγαλώνουν.
Όταν δημιουργείται ένα ζευγάρι και αποφασίζουν να κάνουν παιδιά, ακόμη κι αν δεν σκέφτονται τι πρόκειται να συμβεί, αναλαμβάνουν μια ευθύνη φανταστική, αλλά και δραματική συνάμα για το μέλλον, και χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη γιατί είναι όντως δραματικό να συνειδητοποιώ ότι αυτός που αγαπώ σαν τον εαυτό μου κι ακόμη παραπάνω, θα με εγκαταλείψει, θα με κριτικάρει, θα με απορρίψει, θα αποφασίσει κάποια στιγμή να συνεχίσει τη ζωή του χωρίς εμένα.
Και αυτό θα κάνουν τα παιδιά μας, αυτό πρέπει να κάνουν, αυτό πρέπει να τα διδάξουμε να κάνουν. Με λίγη καλή τύχη, θα τα δούμε ν’ αφήνουν τη φωλιά, έστω και φορτωμένα με τις δικές μας ανεπάρκειες, ή ακόμη κι αν πρέπει καμιά φορά να υπομένουν την επίδραση των δικών μας επιλογών.
Σας προτείνω μια μικρή άσκηση.
Πάρτε ένα φύλλο χαρτί και μοιράστε το σε δύο και φτιάξτε δύο στήλες: στη μία στήλη βάλτε επικεφαλίδα: «Πήρα» και στην άλλη: «Μου έλειψε». Στην πρώτη καταγράψτε όλα όσα πήρατε στην πατρική σας οικογένεια, στη δεύτερη όσα πιστεύετε ότι σας έλειψαν.
Όταν το πρότεινα στον Κ. μου είπε: «Αν είχα κι εγώ να κάνω το ίδιο, θα έλεγα ότι πήρα πολλή αγάπη, προσοχή, προστασία, ερεθίσματα, κανόνες και συνειδητοποίηση της σημασίας που έχει η εργασία. Και θα έλεγα ότι μου έλειψε η παρουσία, η αναγνώριση, τα χάδια και το παιχνίδι.»
Αυτή είναι η ιστορία του Κ., όπως μου την αφηγήθηκε. Η δική σας θα είναι σίγουρα διαφορετική.
Αντίστοιχα και για εμένα, αυτά που πήρα και αυτά που μου έλειψαν διαμόρφωσαν τον τρόπο με τον οποίο υπάρχω στον κόσμο. Χωρίς αμφιβολία, το ποιος είμαι ορίζεται σαφώς από το τι πήρα και τι μου έλειψε.
Ο δικός σας κατάλογος, είναι αυτό που σας κάνει να είστε ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Θα ήσασταν αλλιώς αν είχατε πάρει άλλα πράγματα και σας είχαν λείψει άλλα.
Τώρα λοιπόν, ας δούμε την ουσία της άσκησης.
Όταν θα φύγω από το σπίτι των γονιών μου για να βρω τον δικό μου δρόμο στη ζωή, θα έχω την τάση (κι ας μην πληρώ απολύτως τις προϋποθέσεις) να διαλέξω κάποιον ή κάποιους που, κατ’ αρχήν, θα μπορέσουν να μου δώσουν ό,τι μου έλειψε. (Και πως θα ήταν δυνατόν να μην ψάχνω αυτούς που θα μου δώσουν όσα μου έλειψαν;)
Άρα, σίγουρα, ο Κ., βγήκε στον δρόμο κόσμο να αναζητήσει κάποιον που θα ήταν πάντοτε παρών, που θα τον εκτιμούσε και θα τον αναγνώριζε, θα του έδινε τα χάδια που καμιά φορά του έλειπαν και θα μπορούσε να παίζει και να διασκεδάζει μαζί του (όσα, δηλαδή, θυμόταν ότι του έλειπαν).
Μεγαλώνοντας, αντί να μετατρέψουμε αυτή την έλλειψη σε μορφή εναντίον των γονιών μας, αρχίσαμε να ψάχνουμε αυτο που νιώθαμε ότι μας έλειπε.
Αναμφίβολα, ο τρόπος με τον οποίο αξιολογώ αυτο που μου έλειψε διαμορφώνεται από αυτό που είμαι, μόνο που τώρα δεν έχει να κάνει με τους γονείς μου, αλλά μ’ εμένα.
Το παιχνίδι αυτό είναι για να μου δείξει πως η ιστορία μου μπορεί να επηρεάσει την ελευθερία μου να επιλέγω, αλλά και για να υποστηρίξει ότι την ελευθερία αυτή δεν μπορώ να την αποφύγω.
Κι αν είναι βέβαιο ότι μεγαλώνοντας θα ψάξω να βρω ό,τι μου έλειψε, είναι επίσης αλήθεια ότι αυτό που κυρίως έχω να προσφέρω είναι αυτό που πήρα. Οπότε, έστω κι αν ακούγεται ασυνάρτητο, ο Κ. σε αντάλλαγμα για όλα αυτά που ζητάει, θα έχει την τάση να προσφέρει: την αγάπη του, την φροντίδα του, προστασία, κίνητρα, τους κανόνες του και τη συνείδηση της σημασίας που έχει η εργασία.
Κι αυτός είναι ο δικός του τρόπος ύπαρξης στον κόσμο.
Μπορεί να είναι εικόνα εξωτερικοί χώροι
23