Το σύνδρομο του καλού παιδιού και τρόποι αντιμετώπισης

Το σύνδρομο του καλού παιδιού και τρόποι αντιμετώπισης

Όταν κάποιος διαβάζει για το σύνδρομο του “καλού παιδιού”, συνήθως ανακαλύπτει και κάποιες πτυχές του εαυτού του μέσα σε αυτό. Και είναι απόλυτα λογικό, αν σκεφτούμε ότι κάποιες από τις πιο συχνές φράσεις που ακούμε κατά την διάρκεια των παιδικών και νεανικών μας χρόνων, είναι αυτές που συμπεριλαμβάνουν και τις λέξεις “καλό παιδί”.

Από τα μικράτα μας, τριβέλιζε στο μυαλό μας η αντίληψη ότι πρέπει να είμαστε “καλά παιδιά” για να πάρουμε δώρο από το Aη Bασίλη ή για να μας αγαπάνε οι γονείς μας. Καθώς μεγαλώναμε, η άποψη των μεγαλύτερων ότι έπρεπε να βρούμε ένα “καλό παιδί” για να παντρευτούμε, ήταν ένα από τα βασικά κριτήρια επιλογής του μελλοντικού συντρόφου. Αυτό το “καλό παιδί” που τόσο εναγωνίως πασχίζουμε να είμαστε, είναι άραγε και ευτυχισμένο;

Τι είναι το σύνδρομο του καλού παιδιού;

Το σύνδρομο του “καλού παιδιού” αναφέρεται στο παιδί που πασχίζει να είναι αρεστό και αγαπητό, που προσπαθεί να υιοθετήσει όλες εκείνες τις συμπεριφορές που εγκρίνουν οι γονείς του, με αποκλειστικό σκοπό την αποδοχή του από αυτούς. Συνήθως όταν αναφερόμαστε στα “καλά παιδιά”, μιλάμε για αυτά τα παιδιά που ακολουθούν με ευλάβεια τους κανόνες καλής συμπεριφοράς, είναι ευγενικά , δεν αντιδρούν, είναι ήρεμα και δεν γκρινιάζουν. Τότε γιατί αυτά τα χαρακτηριστικά θεωρούνται αρνητικά και συνθέτουν την εικόνα του συνδρόμου του “καλού παιδιού”;

sindromo_tou_kalou_paidiou_kai_tropoi_antimetopisis

Πώς εγκλωβίζουμε το παιδί στην εικόνα του “καλού παιδιού”

Σε αυτή την τόσο ευαίσθητη ηλικία, το παιδί “εργάζεται” σκληρά για να μπορέσει να υπηρετήσει τα μοτίβα της «καλής συμπεριφοράς», με αποτέλεσμα να καταπιέζει τα πραγματικά του συναισθήματα και να μην αποδέχεται εκείνη την πλευρά του εαυτού του, που περιλαμβάνει και άλλα πιο “σκοτεινά” στοιχεία του χαρακτήρα του.

Η αποδοχή και η αγάπη των γονιών είναι πολύ σημαντική για το παιδί και φοβάται μήπως η “κακή” συμπεριφορά του αποτελέσει αιτία για να την χάσει. Γι’ αυτό, δεν είναι σπάνιο για κάποια παιδιά να εκδηλώνουν ένα διαφορετικό χαρακτήρα μπροστά στους γονείς τους, πιο αρεστό, χάνοντας έτσι την πραγματική τους ταυτότητα.

 

Ποιες είναι οι συνέπειες του συνδρόμου του “καλού παιδιού”

Ακόμα και αν η ονομασία του παραπέμπει σε παιδική ηλικία, οι επιπτώσεις του έχουν προεκτάσεις και σε όλη την ενήλικη ζωή του ατόμου. Καταρχάς, τα παιδιά αυτά τείνουν να είναι πιο μοναχικά και να κρατούν μυστικά από τους γονείς τους, φοβούμενα μην αποκαλυφθούν πραγματικά στοιχεία του χαρακτήρα τους που μπορεί να μην είναι αρεστά. Το γεγονός ότι δεν έχουν αποδεχτεί ολοκληρωτικά την ταυτότητα τους, τα κάνει πιο ευάλωτα σε κακοποιητικές και εκμεταλλεύσιμες συμπεριφορές από τρίτους.

Αποφεύγουν να υπερασπιστούν το δίκιο τους, να εκφράσουν ελεύθερα την γνώμη τους και συνήθως υιοθετούν απόψεις τρίτων ακόμα και αν δεν συμφωνούν με αυτές. Το “καλό παιδί” σταδιακά μετατρέπεται στον “καλό ενήλικα” ο οποίος είτε ακολουθεί πειθήνια τις προσταγές των τρίτων είτε απομονώνεται επειδή φοβάται την απόρριψη, καλλιεργώντας μέσα του συναισθήματα θυμού και άγχους. Τέλος, όλοι γνωρίζουμε ότι η εμφάνιση ψυχοσωματικών ασθενειών είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με καταπιεσμένα συναισθήματα και γι αυτό συνήθως αυτά τα άτομα υποφέρουν από προβλήματα υγείας.

sindromo_tou_kalou_paidiou_kai_tropoi_antimetopisis (2

Τρόποι αντιμετώπισης του συνδρόμου

Το πρώτο βήμα για την αντιμετώπιση του συνδρόμου είναι η συνειδητοποίηση και η αποδοχή του και στη συνέχεια μικρές αλλαγές στη συμπεριφορά και στην αντιμετώπιση των γεγονότων. Είναι σημαντικό η αναπροσαρμογή των προσωπικών μας ορίων, με προτεραιότητα την ικανοποίηση και την ευτυχία μας. Το να αποδέχεστε τα συναισθήματα σας, τα αρνητικά και τα θετικά, να τα βιώνετε χωρίς όμως να απαγκιστρώνεστε σε αυτά, θα σας βοηθήσει να νιώσετε κυρίαρχος του εαυτού σας.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι κάποιοι από το φιλικό ή οικογενειακό σας περιβάλλον θα “ξεβολευτούν” από την αλλαγή της συμπεριφοράς σας, και εσείς θα πρέπει να είστε ήρεμοι να δεχτείτε τις αλλαγές χωρίς να πέσετε πάλι στην παγίδα της αποδοχής. Δεδομένου ότι το σύνδρομο χτίζεται σταδιακά από την παιδική ηλικία, η παρακολούθηση από έναν εξειδικευμένο ψυχοθεραπευτή θα είχε πιο άμεσα αποτελέσματα στην αντιμετώπιση του.

 

Αντιμετωπίστε τα παιδιά ως ξεχωριστές προσωπικότητες

Η συνειδητοποίηση του συνδρόμου είναι καθοριστική για την τρόπο με τον οποίο ανατρέφουμε τα παιδιά μας γιατί έτσι θα αποφύγουμε να επαναλάβουμε τα ίδια μοτίβα συμπεριφοράς και σε αυτά. Είναι σημαντικό να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και να πιστέψουν στο εαυτό τους.

Είναι απαραίτητο να θέσουμε όρια στο παιδί, διαθέτοντας του όμως τον απαραίτητο χώρο για να ξετυλίξει όλες τις πτυχές τις προσωπικότητας του και να αναπτύξει έτσι την μοναδική του ταυτότητα. Όταν ένα παιδί νιώθει ελεύθερο να εκφραστεί, χωρίς να φοβάται ότι θα χάσει την αποδοχή του γονέα, εξελίσσεται σε έναν ενήλικα με αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, που δεν θα διστάσει να κυνηγήσει το όνειρο και την ευτυχία του.

Ο άνθρωπος ως κοινωνικό όν, είναι απόλυτα λογικό να θέλει να νιώθει αποδεκτός από το κοινωνικό σύνολο και να προσπαθεί να ενταχθεί σε αυτό. Η ισοπέδωση όμως της προσωπικότητας, η άνευ όρων αποδοχή και υιοθέτηση συμπεριφορών που δεν του αρέσουν, έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη καταθλιπτικών συμπεριφορών που τελικά τον οδηγούν στην απομόνωση.

Μπορούμε να είμαστε καλοί άνθρωποι χωρίς απαραίτητα να είμαστε και “καλά παιδιά”.

Για οποιοδήποτε θέμα, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου εδώ.